Tag

سینما

با دستگیری آقای پناهی، حریم بین دولت و سینماگران ایران برداشته شده است، و از حالا به بعد هر اتفاقی ممکن است بیفتد.
عباس کیارستمی
به نظرم می‌آید دولت ایران نه فقط با سینماگران مستقلی مثل من یا جعفر پناهی مشکل دارد بلکه اساساً با استقلال سینما و استقلال سینماگر در ایران مشکل دارد. همه ما این را درک می‌کنیم. آنها دلایل خیلی ساده‌ای دارند. چون یک فیلم را دوست ندارند فکر می‌کنند که ما با غرب زد و بند داریم. آنها با سوءتفاهم به فیلم‌های ما نگاه می‌کنند.
عباس کیارستمی
فیلم‌های جنگی ایرانی کپی‌برداری سخیف و پیش‌پا افتاده‌ای از سینمای آمریکا هستند که خودشان همدیگر این فرمول‌های کهنه‌شده را کنار گذاشته‌اند.
عباس کیارستمی
سبک مثل چهره آدم است. کاری که آدم انجام می‌دهد خاص است. بنابر این بله، تصور می‌کنم سبک من وجود داشته باشد. همان‌طور که تمامی کسانی که در دنیای سینما کار می‌کنند و فیلم می‌سازند صاحب سبک هستند. اما تصور نمی‌کنم که قابل تقلید باشد یا دست کم صد در صد بتوان تقلیدش کرد. اما گاهی در شگفتم که حتی قسمت‌هایی از کار خودم هم به سبک من تعلق ندارند. بعضی وقت‌ها سینمای خودم را هم به جا نمی‌آورم، چه رسد به سینمای دیگران.
عباس کیارستمی
سینمایی که در آن دروغ زیاد باشد، جیب‌بری در تاریکی‌ست.
عباس کیارستمی
سینما را نمی‌شود یادگرفت یا یاد داد. مسائل تکنیکی یاد داده می‌شوند اما هنر نه. مدارسِ سینمایی می‌توانند به درد بخورند اگر به دانشجویان توضیح داده شود روزی که آغاز به کار کردند هر چه یادگرفته‌اند باید فراموش کنند. مشکل اینجاست که آن‌ها می‌خواهند از تمام دانسته‌های خود در فیلم اولشان استفاده کنند و این ناگوار است.
عباس کیارستمی
سینما مسابقه وزنه‌برداری نیست که تلاش کنید روی سکوی اول بایستید یا دوم. بحث اینکه بخواهید و تصمیم بگیرید در ایران اولین باشید یا بیرون از ایران جزو یکی از اولین‌ها، انتزاعی است و هیچ فیلمسازی نمی‌تواند مدعی شود که پیش از ساخت فیلمش چنین تصمیم و انتخابی داشته. آنچه برای من خوشایند است این است که استقبال مردم، منتقدان و کارشناسان سینمایی از این فیلم‌ها کم و بیش شبیه هم بوده. چه در داخل، چه بیرون از ایران.
اصغر فرهادی

© 2018 طالبوف — Powered by WordPress

Theme by Anders NorenUp ↑